Psycholog szkolny Pedagog szkolny Logopeda Samorząd Uczniowski Doradca zawodowy

Dla ucznia

Psycholog szkolny

 

PSYCHOLOG  mgr Halina Filek

PSYCHOLOG  mgr Joanna Maciejewska


 

Psycholog szkolny to osoba, która zajmuje się w szkole "pierwszą pomocą psychologiczną". Oznacza to, że mogą się do niego zgłosić wszystkie osoby, tworzące szkolną społeczność (uczniowie, rodzice uczniów, nauczyciele), które borykają się z różnego rodzaju problemami emocjonalnymi, życiowymi, związanymi z funkcjonowaniem w grupie społecznej oraz nauką szkolną. Psycholog rozpatrzy indywidualnie każdą sprawę i wskaże odpowiednie środki zaradcze. W większości przypadków będą to zajęcia terapeutyczne lub konsultacje indywidualne prowadzone na terenie szkoły. Może się jednak zdarzyć, że konieczna będzie pomoc psychoterapeutyczna dla dziecka i jego rodziny, bądź też specjalistyczna (np. lekarza neurologa czy psychiatry dziecięcego) - w takich przypadkach będzie można uzyskać konkretną poradę odnośnie ścieżki dalszego postępowania.

Pierwszym krokiem na ścieżce pomocy jest zawsze diagnoza psychologiczna. Obejmuje ona charakterystykę szerokiego zakresu funkcji psychicznych: rozwój intelektualny i poznawczy (myślenie, pamięć, uwaga, spostrzeganie itp.), rozwój emocjonalny (osobowość, temperament itp.), rozwój społeczny. Polega na obserwacji zachowania uczniów mających trudności szkolne, przeprowadzeniu wywiadu z jego rodzicami i nauczycielami, dokonaniu badania psychologicznego dziecka. W efekcie postawiona diagnoza pozwala określić obszar trudności dziecka, ukazać jego potencjalne możliwości oraz określić odpowiednią formę pomocy psychologicznej. 

Każdy uczeń może sam przyjść do psychologa i porozmawiać o swoich problemach typu: niepowodzenia szkolne i związane z nimi napięcia psychiczne; trudności powstające na tle konfliktów rodzinnych; trudności w kontaktach rówieśniczych i środowiskowych; niska samoocena i inne problemy osobowościowe. Uczeń może uzyskać też pomoc i odpowiedź na pytanie, jak wzmacniać swoje mocne strony.

W przypadku poważniejszych problemów może też uczestniczyć w zajęciach terapeutycznych. Terapia oznacza działania skierowane na poprawę zdrowia (w tym wypadku psychicznego), samopoczucia, polepszenia kontaktów z innymi ludźmi, rozwiązania istniejących problemów. Odbywa się w formie spotkań indywidualnych i grupowych. Grupowe zajęcia mają najczęściej charakter socjoterapeutyczny, terapii ukierunkowanej na jakiś konkretny problem (np. nadpobudliwość), grup wsparcia.

Rola psychologa szkolnego polega także na prowadzeniu działań psychoedukacyjnych i profilaktycznych. Psychoedukacja oznacza przekazywanie informacji o prawidłowościach rządzących naszym rozwojem psychicznym i społecznym. Profilaktyka jest działaniem mającym zapobiec wystąpieniu jakichś poważniejszych trudności, pokazującym jak uniknąć pewnych niebezpieczeństw oraz tak kierować swoim życiem, by było ono satysfakcjonujące. Psychoedukacja i profilaktyka odbywa się w formie: zajęć integracyjnych i psychoedukacyjnych; realizacji we wszystkich klasach, w formie warsztatowo-treningowej, treści programu wychowawczego szkoły i programu profilaktyki; organizowania zajęć integracyjnych dla klas integracyjnych. 

Psycholog szkolny udziela pomocy również rodzicom uczniów. Pomoc ta odbywa się poprzez spotkania indywidualne w konkretnych problemach: udzielanie rodzicom porad ułatwiających rozwiązanie przez nich trudności w wychowaniu własnych dzieci; przekazywanie wyników badań psychologicznych ich dzieci przeprowadzanych w szkole; w razie potrzeby kontaktowanie z odpowiednimi instytucjami. Zadaniem psychologa jest też wspieranie rodziców w działaniach wyrównujących szanse edukacyjne ucznia. Pomoc dla rodziców udzielana przez psychologa szkolnego ma też na celu umożliwienie im rozwijania swoich umiejętności wychowawczych. Odbywa się to m. in. poprzez: gazetkę „Kącik dla rodziców”, poruszającej tematy wychowania, zdrowia i rozwoju dziecka; zajęcia psychoedukacyjne w trakcie zebrań klasowych; warsztaty dla rodziców.

Kim jest psycholog? Jak wygląda terapia? - kilka informacji dla ucznia

Psycholog jest osobą, która pomaga dzieciom zrozumieć, co dzieje się z ich uczuciami. Gdy ktoś idzie do psychologa, to rozmawia o tym, co się dzieje w jego życiu i o wszystkich swoich uczuciach.

Aby zostać psychologiem trzeba przez wiele lat chodzić do szkoły. Trzeba też zdobyć doświadczenie w pracy nad różnymi problemami, z którymi ludzie przychodzą.

Gdy ktoś potrzebuje pomocy psychologa, to nie oznacza, że jest zły albo słaby, albo głupi. To znaczy, że jest mądry, bo chce się lepiej poczuć. Dzieci chodzą na terapię z wielu powodów. Pod wieloma względami jest to tak samo jak pójść do lekarza z infekcją ucha czy skręconą kostką albo do dentysty z dziurą w zębie. Można potrzebować pomocy psychologa, gdy się ma problemy w szkole albo gdy umiera ktoś bliski; gdy się zobaczy lub usłyszy coś okropnego albo z powodu strachu przed ciemnością. Niektóre dzieci mogą nawet pójść psychologa, ponieważ źle się czują w nowym miejscu zamieszkania albo trudno im przywyknąć do nowego brata czy siostry, lub kiedy jedno z dziadków wprowadziło się do ich domu.

Psycholodzy pomagają nie tylko dzieciom. Mogą także pomóc mamie, tacie i każdej innej dorosłej osobie. Może się nawet zdarzyć, że cała rodzina razem chodzi na terapię.

Do psychologa chodzi się czasem przez długi, a czasem przez krótki okres czasu. Dzieci różnią się od siebie i powody, dla których chodzą na terapię też są różne. Niektóre powody nie wymagają dużo czasu, inne wymagają go bardzo wiele.

Wszystko, o czym rozmawia się w gabinecie psychologa jest prywatną sprawą. To jest tak zwana zasada dyskrecji, która oznacza, że dziecko może czuć się bezpiecznie mówiąc o wszystkim, na przykład o czym śni w nocy, co kocha, czego nienawidzi, o czym marzy, a psycholog nikomu tego nie powtórzy.

Choć prawie wszystko, o czym rozmawia się na terapii jest poufne, to niektóre sprawy mogą się okazać zbyt poważne, aby psycholog lub dziecko utrzymywali je w tajemnicy. Dbanie o bezpieczeństwo dziecka jest częścią pracy psychologawięc jeśli okaże się, że ktoś je krzywdzi, albo, że samo chce się skrzywdzić, psycholog powie o tym innym osobom, które zapewnią mu bezpieczeństwo. To nie znaczy, że psycholog jest skarżypytą, albo, że łamie zasadę dyskrecji. W rzeczywistości jeśli na terapii powie się coś, o czym należałoby porozmawiać i inną dorosłą osobą, to można wtedy wspólnie z psychologiem dużo wcześniej przygotować się do takiej rozmowy.

Może się tak zdarzyć, że dziecko będzie chciało podzielić się czymś ważnym z osobą dorosłą lub rówieśnikiem. Wtedy psycholog pomoże mu znaleźć najlepszy sposób jak to zrobić. Na przykład, gdy zachowanie ucznia w szkole się wyraźnie zmienia, nauczyciel musi wiedzieć, że uczeń chodzi na terapię po to, aby dowiedzieć się jak mu pomóc.

W gabinecie psychologa jest dużo różnych rzeczy. Są gry i przybory do prac plastycznych, biurka, krzesła i stoliki. Jest też komputer, w którym obejrzeć można różne ciekawe prezentacje. Są książki z opowiadaniami, które psycholog czyta czasem dzieciom, by poczuły się lepiej. Na ścianach wiszą kolorowe obrazki i prace wykonane przez dzieci.

Najdziwniejsze w terapii jest to, że człowiek idzie tam, by rozwiązać swoje problemy i lepiej się poczuć, a faktycznie czasami zaczyna czuć się gorzej. To zupełnie normalne, zwłaszcza na początku można być przytłoczonym terapią, a uczenie się o swoich uczuciach jest podobne do nauki obcego języka. Na początku strasznie trudno jest zrozumieć własne uczucia. To denerwujące, kiedy człowiek nie do końca wie, co myśli i czuje, a czasami nawet o czym mówi! Ale im częściej chodzi się na terapię i rozmawia o swoich problemach, tym łatwiej jest je zrozumieć i poczuć się lepiej.

Każdy sam musi podjąć decyzję, czy chce komuś powiedzieć o tym, że chodzi na terapię. Dzieci mogą mówić nieprzyjemne rzeczy, kiedy nie rozumieją czegoś w pełni, a niektóre mogą mieć zupełnie nieprawdziwe wyobrażenia na temat terapii.

Czasem na terapii dziecku wydaje się, że jest to strasznie nudne. Gdy ktoś nudzi się podczas sesji, to może to oznaczać, że wyjątkowo mocno stara się ignorować swoje uczucia. Psycholog może pomóc dziecku zrozumieć, dlaczego woli ono nie mówić o swoich uczuciach.

Kiedy nie ma się ochoty na rozmowę, zajęcia plastyczne bardzo pomagają uporządkować myśli w głowie. Dzieci używają wtedy wyobraźni i zastanawiają się, jak mogłyby namalować to, co czują. To trochę tak, jakby wyjąc z głowy wszystkie splątane słowa i zamienić je w obraz. Później razem z psychologiem oglądają swój obrazek i zastanawiają się, jaki może mieć związek z ich uczuciami.

Z czasem dochodzi się do przekonania, że terapia naprawdę pomaga! Dziecko czuje się o wiele lepiej – jakby po deszczu wyszło słońce! Kiedy człowiek rozumie, co się dzieje w jego głowie, zawsze może coś z tym zrobić i problemy wydają się coraz mniejsze.

Chodzenie na terapię bywa zabawne i ekscytujące, wiąże się jednak z ciężką pracą, a czasami z odrobiną strachu i złości. W końcu jednak, gdy się nauczysz wyrażać swoje uczucia, możesz być z siebie naprawdę dumnym.

 

Na podstawie książki R. Rashkin, Poczuj się lepiej. Spokojnie to tylko terapia,
Wyd. Euro Edukacja, 2006

Aktualności

Kontakt

  • Szkoła Podstawowa nr 3 z Oddziałami Integracyjnymi im. Polskich Olimpijczyków
    ul. ks. bpa Wł. Bandurskiego 1
    43-190 Mikołów
  • 782 977 951

    32 226-22-06

    sekretariat wew.12
    świetlica 570485384
    pedagog wew.25
    psycholog wew.23
    logopeda wew.24
    biblioteka wew.20
    portiernia wew.17
    pielęgniarka wew.16

Galeria zdjęć